Dzień trzeci padało. Zimny nadmiar wody
wkraczał mokrą armią w milczące ogrody,
odsunięte od ulic przez mroczne tunele,
w których wieczorami dzieje się tak wiele,
że lepiej nie bawić się wśród nich w odkrywcę,
żeglarza z bladą skórą, Kolumba, zdobywcę
ziem czekających na to, że usłużne dłonie,
drżąc, na podartym wydrapią kartonie
mapę miejsc, zdań i zdarzeń (wliczając w ich poczet
miłosne przygody). Mokły sny prorocze
w łódkach z gazet wczorajszych i tonęła arka.
Wilgoć pełzła po cegle w mrocznych zakamarkach,
za cel obierając budowli rozbicie.
A więc deszcz… Miasto nowe znalazłszy okrycie,
odwróciło wzgardliwie swą twarz od zieleni;
nowa pustka wypełnia każdą część przestrzeni
i tylko się cieszyć z tego mogą kochankowie,
że na sucho im w deszczu ujdzie schadzka, bowiem
nikt ich nie rozpozna, nikt dojrzeć nie zdoła
dwóch miłosnych wskazówek w tarczy parasola
kupionego na targu. Światła Forestera
uwięziły w swych stożkach krople: zbiór od zera
do nieskończoności trwał przez jedną chwilę,
by wkrótce się powtórzyć w światłach stopu, tyle
tylko, że w wersji dużo bardziej krwawej.
Bar zapraszał na wódkę, wino, piwo, kawę,
a przy wejściu przezorny postawił właściciel
stojak na parasole. Toczyło się życie,
nie myślano o niczym, liczyło się ciało,
które się wodą z wolna, chcąc nie chcąc, stawało,
powracając tym samym do życia początków.
I tak to się zamykał tu krąg i bieg wątków
w swoim zadzierzgnięciu odnajdywał koniec.
Huk z pętli tramwajów nikł po ciemnej stronie
ściany ustawionej z kamienic – pielgrzymów,
ciągnących już od wieku w stronę Rynku – Rzymu –
i zastygał jesienny szmer w wilgotnej czerni.
Dzwony na różaniec przyzywały wiernych.
sobota, 24 października 2026
Październik
czwartek, 15 października 2026
To, co było zakazane przez rząd
Potrzeba wystarczającej ilości organów i środków, żeby w poszczególnych państwach związkowych wprowadzić zarządzenia wydane w celu utrzymania porządku ogólnego.
Altiero Spinelli
Tym się zajmowaliśmy.
Tym, co było zakazane przez rząd.
Wiele rzeczy nie było zakazane przez rząd,
ale wiele było,
więc pochłaniało nas
mnóstwo spraw.
Oraliśmy i obsiewali ziemię.
Ziemia rodziła plony.
Plony początkowo nie były zakazane przez rząd,
ale biegł czas
i wszystko się zmieniało.
Budowaliśmy domy
dla siebie, swoich dzieci i wnuków.
Domy dla dzieci i wnuków
kiedyś nie były zakazane przez rząd.
Ale co do samych dzieci i wnuków
rząd miał inne plany.
Mieliśmy marzenia.
Rząd nie był przeciwny marzeniom.
Potem jednak okazało się,
że nasze marzenia
nie spełniają norm
wyznaczonych dla marzeń.
Ćwiczyliśmy się
w wymianie argumentów.
Rząd lubił kiedyś wymianę argumentów.
Zawsze jednak kłopot
sprawiały same argumenty.
Wierzyliśmy w Boga.
Rząd zrazu popierał wiarę w Boga.
Przestał, gdy wyszło na jaw,
że Bóg i rząd
nie są dla nas tym samym.
Półki publicznych bibliotek
stawały się coraz bardziej puste.
Powielacze zaczynały pracować pełną parą.
Wyrazy: półka, powielacz i para
zostały rządową uchwałą
wykreślone ze słownika.
Nocami
zlewaliśmy bimber
do metalowych baniek.
Metalowe bańki
od początku były zakazane przez rząd.
Słońce budziło się i zasypiało.
Rząd budził się i zasypiał.
Ptaki wzlatywały w jasność, śpiewały i cichły.
To, co zostało zakazane przez rząd,
obudziło się i już nie zasnęło.
czwartek, 8 października 2026
*** (Jesień i ceny tweedu skaczą…)
Jesień i ceny tweedu skaczą allegro con brio.
Niebo, niegdyś niebieskie, jest ziemią niczyją.
Pod wełną cierpnie skóra; lęk jest bratem zimna.
Wzorem geometrii splot się w ciało wżyna.
Biją w siebie szarości rytmy. Lecz kroplówka
liści wsącza żółć w skórę i w końcu coś ugra.
Cierpnie skóra i żółknie. Zapis doświadczenia
czytelny i zbędny. Noc się w szron utlenia.
(W teatrze zaś w powietrzu wisi głód popcornu.
Czarne porno odkłania się białemu pornu.
Białe porno się kłania rozmowom o sztuce.
– Tak pięknie się pan smuci! – Tak pięknie się smucę!).
Poeci rozedrgani znacznie nowocześniej
piszą niż pisali tu jesieni zeszłej.
Lecz w nocy już nie krzyczą. Lub przynajmniej z rzadka.
Noc się dusi w skrzypiących, nadpróchniałych klatkach.
Psy grzeją łapy zmarzłe przy włazie kanału.
Powolność idzie szybko, a skorość pomału.
Świat się kuli w pozłocie, przejęty ciężarem.
Ciemne toczą się wody pod świętym Michałem.
Mokną zmięte od mroku sukienki; słup światła
śledzi miłość, co właśnie zginęła, przepadła.
Jesień wśród zjaw; to było i przyszło od nowa.
Święty Michał Archanioł w kamieniu twarz chowa.
wtorek, 6 października 2026
Jest
Jest, bez wątpienia, wysokość nieba
i bliskość deptanej ziemi
daną nam nauką. Cóż stąd,
niewiele udało się przyswoić,
niewiele wyprowadzić istotnych wywodów.
Próbowaliśmy,
tak nakazywała przyzwoitość.
Koniunkcje, koncepty,
zgrabne kontrapunkty,
wszystko na nic,
daremnie czynione starania.
Strzeliste wieże
jak wiotkie trawy
na brzegach rzek gwałtownych i groźnych.
Zręczne maksymy pocięte w paski
oddzielają stronice ksiąg.
Na próżno spisywane,
na darmo spamiętywane.
A przecież chcieliśmy, nie brakowało zapału,
dyskutujący, ożywieni,
z sową na wytrenowanym przedramieniu.
Jedna pociecha, że przed nami
wieczna tajemnica, cel,
przyczyna nieustannego ruchu.
Którzy po nas nastaną,
odgarną warstwę piasku,
odsłonią ryte w skale
potężne słowo: „jest”.