środa, 19 sierpnia 2026

A gdybym

 
Gdybym mógł wrócić
w czas dawno zaprzeszły,
co chciałbym zmienić,
co zrobić inaczej?

Ten sam by płonął wciąż ogień niewiedzy,
co parzy tylko, ale nie ogrzewa.

Ta sama pycha niosłaby mą głowę,
ręce te same, ten sam chleb pomyłek.

Pewnie że lepszy byłby równy rytm,
coś, co pozwala omijać przeszkody.

Bez pęt biec łąką
miękką, jasnym brzegiem
rzeki, w błękicie,
krajem wyobraźni.

I myśleć sobie,
że nie to istotne,
czemu przydają wagę swego ciała.

To było kiedyś i się nie odwróci.

Lecz nawet teraz można z widzialnego
zaczerpnąć wody i nakarmić usta,

głowę złożywszy na studziennym kręgu,
czuć, jak pulsuje
jasne echo ładu.






poniedziałek, 3 sierpnia 2026

Upadek królestwa

 
W dalekich prowincjach cisza, poddani
Śpią w okopach banków, urzędach, na chłodnych o tej porze
Plażach z ciemnego żwiru, w fabrykach liter,
Wsłuchani w oddech
Namacalnego jutra. Gdy parują szyby
Od powtarzalnych marzeń i od dobrych snów.

W zamkniętych świątyniach odpoczywa mrok.
Zgaszono ostatnie lampy w bibliotekach.
Złocenia osaczyły centralny plac
I łagodne echo wczorajszych kroków
Zatacza się jak pijak fetujący państwowe święto.

Są jeszcze psy, bezpańskie psy,
Wyzwolone ku dzikiej wolności,
Unoszące się tuż nad brukiem
Na skrzydłach z cienia.

Rany nie są jeszcze prawdziwymi ranami.
Królestwo nie jest już prawdziwym królestwem.
Tylko cierpienie właśnie staje się prawdziwe.