środa, 24 czerwca 2026

Ciemnia. Cinema

 
I

Najczęściej były to kadry ulotne:
zapisy lotu kolibra lub szczygła.
Grzechów, błyskotek. Bo często widzimy
nie zaplot deszczu, lecz arrasy kałuż.

Nijakie czyny i drobne szelmostwa,
nazbyt wszak ludzkie, by rozmyślać o nich.

Czasami tylko palce błyskawicy,
gdy rozgarniały ciemnych chmur sitowie.

I tyle imion przywdziewało życie;
jak w magazynie mód, gdzie mierzą szmatki
wytworne damy, ozdoba socjety,
skryte za murem japońskich wachlarzy.

Wszystko się miesza,
dojrzewa i ginie.
Nowe już wiozą na festyn obrazki.

Imiona władców, aktorów, samotnych
person z węzełkiem na dworcach rozsianych
po miastach gwarnych sławetnej Europy.
Imiona armat, medyczne terminy,
nazwy miłosnych technik, sny łacinne.
Wszystko splecione niby nurty rzeki,
co swych kling połysk ostrzą na kamieniach.

Jakie świadectwo im dać tuż przed zmianą?
Co wyryć rylcem na tabliczce zmierzchu?
W ciemnym kwadracie niewielkiego kina
zawsze na krańcach szukasz w mroku kształtu

tych odpowiedzi, których nie dostąpisz,


II

wbrew sobie sławiąc
to, które się dzieje.
Nie które było,
i nie to, co będzie.

Klatka po klatce idziesz przez zawieje.

Gdy słońce zaszło
i niebo ciemnieje,

to jedno słowo,
nawet brnąc wciąż w błędzie,
zapisuj w sobie

sobą –
jak narzędziem. 







Brak komentarzy:

Prześlij komentarz